Filozofların Hayat Hikayeleri Temalı Filmler

1. sokrates (1971) – roberto rosselini

2. giordano bruno (1973) – roberto rosselini

3. agora (2009) – alejandro amenebar

4. konfüçyus (2010) – mei hu

5. gandhi (1982) – richard attenbrough

6. ibn-i rüşt – destiny (1997) – youssef chahin

7. ibn-i sina – the physician (2013) – philipp stölzl

8. gazali – the alchemist of hapiness (2004) – abdul latif salazar

9. friedrich nietzsche – nietzsche ağladığında (2004) – pinchas perry

10. carl gustav jung ve sigmund freud – tehlikeli ilişki (2011) – david cronenberg

11. ımmanuel kant – ımmanuel kant’ın son günleri (1996) – philippe collin

12. ludwig wittgenstein (1993) – derek jarman

13. martin heidegger – being the world (2010) – tao ruspoli

14. friedrich nietzsche – turin atı (2011) – béla tarr, ágnes hranitzky

Listedeki filmlerin çoğu bir filozofun hayatını anlatırken düşüncesini de bir olay örgüsüne dönüştürüyor gibi. Peki bir Sokrates filmi, Sokrates'in ne dediğini değil, nasıl öldüğünü hatırlatmaz mı? Eğer felsefeyi yaşam öyküsüne indirgemek sorunluysa, bu indirgeme nerede başlıyor: sahneye konan kişide mi, yoksa filmin kurduğu kavramlarda mı? Bir filmin Kant'ı izleyiciye yakınlaştırdığını varsayalım. Bu yakınlık kavramları anlamayı kolaylaştırır mı, yoksa yalnızca hayatı merak ettirir mi?