Antihero çekiciliği izleyicinin ahlaki pusulasını sessizce kaydırır

Bence kayma oluyor, ama bu kaymanın sessiz olması sorun değil. Asıl mesele, anlatının o yakınlığı ne zaman kesip izleyiciyi yüzleştirdiği. Taxi Driver'da Travis'in iç sesi bizi onunla aynı kafaya sokuyor, şiddet geldiğinde ise bu yakınlık rahatsız edici bir yere dönüşüyor. Karşı görüş, sempatinin kendisinin tehlikeli olduğunu söylüyor: sevdiğimiz adamın yaptıklarını da ister istemez hafifletiriz. Buna tam katılmıyorum, çünkü empati ile onay aynı şey değil ve iyi bir film bunu fark etmek için yeterince alan bırakır. Kayma bir tuzak olmaktan çıkıp bir sınava dönüşüyorsa sinemanın en değerli yanı da orada duruyor.