Ergenekon'da dağı eriten körük kimin hikâyesinde?

Dağ erir, ama erimeyi kimse anlatmaz; anlatılan demirdir. Körük ateşe bütün gece nefes verir, destan ise onu bir cümleyle geçer, sanki kurtuluş kendiliğinden olmuş gibi. Bu bana tuhaf geliyor: en çok emek veren alet, anlatının en sessiz oyuncusu. Belki de göçebenin hafızasında emek, yalnızca ateşin sesi olarak kalmıştır.