Ağıtın Kadınlar Arasında Dolaşan Kıvrımları, Sanat Eserinin Sahipliğini Sorgular

Bir cenazede ya da kına gecesinde, kimsenin bestecisini sormadan bir ağıtın kıvrımlarının bir sesten ötekine geçtiğini çoğumuz fark etmişizdir. Bir kadın dizeyi yarım bırakır, bir başkası tamamlar, üçüncüsü kendi nefesine göre yeni bir kıvrım ekler ve ezgi bir süre sonra kimsenin tek başına sahiplenemeyeceği bir şeye dönüşür. Bu dolaşım sahipliği yaratıcıdan topluluğa kaydırıyor gibi görünüyor. Bence bir kıvrımın kime ait olduğu sorusu estetik olarak da bir şey söyler: değeri, onu hangi sesin hangi acıyla taşıdığında saklı. Ortak bir geleneğin ortasında kişisel bir üslubun ilk izi, belki de tam bu tekrarın bozulduğu yerde belirir.