Duada niyetin önermenin anlamı üzerindeki etkisi

Bir sabah evden çıkarken bir yakınımız arkamızdan 'Allah'a emanet ol' der. Aynı cümleyi bir veda anında, uzaktan bir dostu uğurlarken ya da kendi içimizden tekrarlarken de kurabiliriz. Sözcükler aynı, ses aynı, ama yapılan iş farklı görünür. Burada iki şeye ayrı ayrı bakmak gerekiyor: cümlenin ne bildirdiği ve onu söyleyerek ne yaptığımız. Austin, bazı cümlelerin bir durumu betimlemediğini, doğrudan bir eylem olduğunu göstermişti. Dua da bu açıdan bir söz eylemi gibi okunabilir. Bana göre niyet, cümlenin doğruluk koşullarına girmiyor, çünkü 'Allah'a emanet ol' bir olguyu bildirmez. Ama niyet, söylenen şeyin hangi eylem olduğunu belirliyor: dilek, minnet, veda ya da yalvarış. Bu kısım bizim elimizde. Cümlenin anlamını kimin ne ölçüde belirlediği sorusunda ise söyleyenin beyanı kadar, o cümlenin dilde yerleşmiş kullanımı da yer tutuyor. Niyet, dua eyleminin biçimini kurar; önermenin içeriğini ise dilin kendi kuralları büyük ölçüde taşır.