Kürsüde Bir Cümlenin Sınırını Çizen Şey Çoğu Zaman Sözcük Değil, Ses Tonudur

Aynı önerme iki farklı tonda söylendiğinde iki farklı iş yapabilir; bunu Austin'in ayrımıyla görmek mümkün. Sözün yerleşik anlamı (lokusyon) aynı kalsa bile, söylerken yapılan iş (illokusyon) ton ve sunumla değişir. Tezim şu: Serbest kürsüde bir cümlenin hakaret olup olmadığını belirleyen şey çoğunlukla sözcük seçimi değil, ses tonu ve sunuş biçimidir.

Karşı görüşün gücünü hafife almamak gerekir. Bu görüşe göre sözcükler gözlemlenebilir, tonsa öznel bir his; kural yazmak istiyorsak sözcük listesi tutarlı bir zemin sağlar, ton ise dinleyicinin ruh haline göre değişir. Bu itiraz gerçek bir tehlikeye işaret eder: tonu tek başına ölçüt yaparsak, sert eleştiri her zaman “ton” gerekçesiyle susturulabilir.

Ama ton yalnızca his değildir. “Bu görüş tutarlı değil” ile “Bu görüşü hiç düşünmemişsin belli ki” aynı içeriği taşıyabilir; ama ikincisi fikri değil kişiyi hedef alır. Burada sözcüklerin hiçbiri tek başına hakaret değildir; hedefin fikirden insana kaydırılması sunuş biçiminin işidir. Sarkazm da aynı yapıdadır: “Tabii, sen her zaman haklısın” kelimeleri övgü gibi dururken tonla itham eder.

Bu yüzden sınırı yalnızca sözlük üzerinden çizmek yanıltıcıdır. Tonun öznelliği gerçektir, fakat gözlemlenebilir işaretleri vardır: hedefin fikir mi kişi mi olduğu, alaycı bir çerçevenin kullanılıp kullanılmadığı, tartışmanın konusu olmayan özelliklere yapılan göndermeler. Bu işaretlere bakarak ton hakkında yargı verebiliriz, kişisel hissimizi ölçü almadan.

Sonuç olarak serbest kürsüde sınır sözcüklerin içinde değil, sözün ne yaptığında aranmalıdır; ton bu eylemin ayrılmaz parçasıdır.