Hatırlamadığımız bir övgü, bugün hâlâ bizi yönlendiriyor mu?

Kafama takılan şu: çocukluğumuzda ya da genç yaşta bize söylenmiş bir övgü var, ama o cümleyi artık hatırlamıyoruz. Yine de kendimizi nasıl gördüğümüz, hangi işe cesaret ettiğimiz ve nereden geri çekildiğimiz üzerinde bir iz bırakmış olabilir gibi geliyor. Emin miyiz? Hatırlanmayan bir şeyin etkisini, davranışta duran bir şeyden nasıl ayırt edeceğiz? Sanki iki ayrı şey var: bir cümle ve o cümlenin bize verdiği bir duruş. Peki ya cümle tamamen silinmişse, geriye kalan duruş hâlâ o cümleye mi ait, yoksa sonradan kurduğumuz bir açıklamaya mı? Bu ayrımın nerede durduğunu bilmek isterim. Bir övgüyü unutmak, onu içselleştirmiş olmanın bir işareti olabilir mi, yoksa tam tersi mi?