Gurbetteki Çocuk Kulübü, Dili Ziyaretle Değil Sürekli Katılımla Taşır

Gurbetteki dernek ve kulüplerin salonlarında genellikle aynı tablo görülüyor: etkinlik günü kalabalık olur, çocuklar bir süre oynar, sonra herkes evine döner. Dil ve gelenek bu salonlarda bir ders programından çok, tekrar eden buluşmaların içinde taşınıyor gibi duruyor. Burada iki ayrı şey karışıyor. Ziyaret etmek bir aidiyet ilanıdır, düzenli katılım ise bir yükümlülük ve bir ağ kurar. Dili kulübün dışında da kullanılabilen bir araç yapan şeyin, etkinliğin kendisinden çok, o etkinliğin ailenin haftalık rutinine girip girmediği olduğunu düşünüyorum. Bu rutini kimin kurabildiğine baktığımızda sınıf ve kent meselesi yeniden ortaya çıkıyor. Bence ayrım, kulübün kapısının açık olup olmadığından çok, çocukların o kapıdan düzenli geçip geçmediğinde yatıyor.