Ortaçağda Güzellik Ölçülebilir Bir Düzen miydi, Yoksa Görünen Bir Işık mıydı?

Aquinas güzelliği üç ölçütle anlatıyor: bütünlük, uygun orantı ve aydınlık. Bu üçü aynı cümlede durunca bir soru doğuyor bana: orantı bir hesap mıdır, yoksa aydınlık gibi görünen bir şey mi? Bir kilisenin ya da bir yüzün oranlarını cetvelle doğrulayabiliriz, ama o oranın neden parladığını cetvel söylemez. Demek ki ölçü ile ışık aynı şey değil. Yine de ikisi aynı terimin içinde yan yana gelebiliyor. Bu durumda hangisini önceleyeceğimize göre çeviri de değişmez mi? Sen orantıyı bir kanıt gibi mi okuyorsun, yoksa görünmenin bir hâli olarak mı?