Kendi İlkemizi Koruyan Tercih, Başkasının Özgürlüğünü Sessizce Daraltabilir mi?

Kendi ilkemizi savunurken çoğu zaman onun bize tanıdığı alanı görürüz: seçmek, geri çekilmek, bir yolu başkasına öğütlememek. Ama ilkenin başkasının hayatında bıraktığı izi genellikle ilk bakışta fark etmeyiz. Asıl merak ettiğim yer şu: Biri kendi değerine sadık kalarak davranır ve bunun sonucunda başka birinin seçeneklerini sessizce azaltırsa, bu hâlâ yalnızca onun meselesi midir?

Sartre'ın Kapalı Oda'da gösterdiği gibi insan çoğu zaman kendini başkalarının bakışıyla da kurar; özgürlüğümüz bir yalnızlık değil, ortak bir sahnedir. Bu yüzden ilkemizin sonuçlarını yalnızca bize ait saymak, o sonuçların başkalarında nasıl karşılık bulduğunu görmemizi engelleyebilir. Kendi tercihimiz bir kapıyı kapatmıyor olabilir, ama başkasının kapısının önüne farkına varmadan bir duvar koymuş olabiliriz.

Burada sadakatin ağırlığı da hesaba katılmalı. Bir ilkeye bağlı kalmak erdem gibi görünebilir; fakat aynı davranış bir başkasını tek bir seçenekle baş başa bırakıyorsa, bu sadakatin yükü ona geçmiş demektir. Özgürlüğü yalnızca kendi içimizde korumak, onu başkalarının içinde kurmanın sorumluluğunu atlamak anlamına gelir mi?

Sonuçları gözetmek ilkeyi zayıflatır mı, yoksa ilkeyi gerçekten ciddiye almanın bir parçası mı?