Bir Terimi Öğrenmeden Önce Onun Sorusunu Üstlenmek Gerekir

Felsefeye giren çoğu kişi önce bir sözlükle karşılaşır: özne, nedensellik, epoché, diyalektik. Terimler düzgün dizilir, sınavlar bu dizilimden sorulur, ama liste bize neyin neye cevap olduğunu söylemez. Bence sıra tersine işlemeli: terimden önce soru gelmeli ve soru bizde gerçekten bir yer açmalı.

Camus, Sisyphos Söyleni'ne ciddi felsefi sorunun intihar sorusu olduğunu söyleyerek başlar. Bu iddiayı tartışmaya açık bırakalım, ama yanıtındaki sıra dikkat çekici: absürt kavramı ancak o sorunun ağırlığı taşındıktan sonra anlam kazanır. Terim, sorunun içinden çıkmış bir kısaltmadır. Kısaltmayı kısaltılmış şeyi görmeden kullanmak, cümleleri doğru kurup gerekçenin ne olduğunu bilmemek demektir.

Karşı görüş de ciddiye alınmalı. Soruyu sahiplenmek için de bir dile ihtiyaç vardır; neden sorusunu kurmak bile bir kelime dağarcığı gerektirir. Yeni başlayan, sorunun ne olduğunu ancak terimle fark edebilir. Bu doğru. Ama sorun terimin başlangıç olması değil, başlangıçta kalmaktır. Terimi ezberleyip soruya geri dönmeyen kişi merdiveni ev sanır.

Bu yüzden öğrenme, soruyu önce kendi içimizde bir huzursuzluk olarak yaşamakla başlamalı; terimi de o huzursuzluğu adlandırmak için öğreniriz. Sorusuz terim yalnızca tanıdık bir ses verir, sorusuyla birlikte gelen terim ise düşünmeye yer açar.