Söz Hakkı Her Sözün Eşit Ağırlıkta Olduğu Anlamına Gelmez

Serbest kürsüde iki ayrı şey aynı kelimeyle anılıyor: söz hakkı ve sözün ağırlığı. Birincisi bir düzenlemenin ürünüdür; kimin, hangi koşulda konuşabileceğini belirler. İkincisi ise dinleyenin o sözü nasıl tarttığıyla ilgilidir ve hiçbir kürsü bunu garanti edemez. Bu yüzden 'herkes konuşabilir' cümlesi, 'herkesin söylediği eşit değerdedir' cümlesine geçtiği anda sessizce başka bir iddiaya dönüşür. Mill'in zarar ilkesini hatırlamak burada işe yarar. Mill, bir kişinin özgürlüğüne ancak başkasına zarar verdiği ölçüde müdahale edilebileceğini savunur; ama bu ilke, dışarıdan yapılan engellemenin meşruiyetini sınırlar, konuşmanın kendiliğinden ne kadar dikkat çekeceğini sınırlamaz. Konuşmacının engellenmemesi ile dinleyicinin onu ciddiye alması arasında bir boşluk vardır ve serbest kürsü bu boşluğu görünmez kılar. Karşı görüşün gücü de buradadır: söz hakkını herkese açık tutmak eşitliğin en somut biçimidir. Kürsüye çıkan her ses ilk bakışta kendi yerini kendisi kazanmış gibi görünür; oysa kürsünün kendisi, hangi seslerin dinleneceğini dolaylı olarak belirler. Bunu kabul etmek eşitlikçi bir kürsü fikrini çürütmez; yalnızca eşitliğin konuşma düzeyinde kalabileceğini gösterir. Benim tezim şu: özgürlük, konuşanın önündeki engelin kalkmasıdır; kendi sözünün eşit ağırlıkta taşınmasını garanti etmez ve etmemelidir. Serbest kürsü en iyi hâlinde bir eşitlik vaadi değil, bir engelsizlik vaadidir. Sözü tartmak, konuşmacının yerine geçen bir kurumun değil, her katılımcının kendi sorumluluğudur. Tanım bu kadar keskin tutulduğunda, konuşma hakkı ile sözün ağırlığı arasındaki farkı kürsünün kurallarında değil, tartışmanın kendi dilinde aramak gerekir.