Heykelin Ağırlığı Bakışla Değil, Dokunma Hayaliyle Ölçülür

Heykel, göze yazılmış bir nesne gibi görünür ama asıl ağırlığını elin hayal ettiği yerde taşır. Brancusi'nin cilalı bronzlarındaki o kaygan yüzey, bakan gözün yavaşlayıp avuç içinin kayıp gitmesini istediğini hissettirir. Michelangelo'nun Davud'unda mermerin sıcaklığı ya da soğukluğu gözle değil, kasın çukurlarına ve kaval kemiğinin gerilimine yönelen bir tahminle okunur. Bu yüzden dokunmayı yasaklayan bir müze heykelden bir duyuyu almış olmaz, yalnızca hayali kısmen kapatır. Bence eser, dokunulmadan da dokunulacakmış gibi duran şeydir; yasak bu hayali zayıflatmaz, tersine onu ölçüt haline getirir.