Ait Olunan Bir Görüşün Konforu, Özgür Seçimin Sorumluluğunu Gizler

Bir fikre ait olmak insanı rahatlatır, bunu inkâr etmek dürüst olmaz. Hazır bir çerçeve sana neyin iyi, neyin kötü olduğunu baştan söyler; her sabah yeniden karar vermek zorunda kalmazsın. Ama bu rahatlığın bedeli var. Hazır bir görüşü benimsediğinde o görüşün sonuçlarını da ona devredersin; böyle düşünmek zorundayım cümlesi bir ideolojinin sesi gibi duyulsa da çoğu zaman kendi yargının yükünü başkasının sırtına bırakmaktır. Karşı görüş de ciddiye alınmalı. Bir topluluğun içinde doğmak, onun kavramlarıyla düşünmeye başlamak ve yalnız kalmamak insana gerçekten bir zemin verir. Ortak bir dil olmadan ahlaki konuşmak bile zorlaşır. Ama bu zemin bir başlangıçtır, düşünmeyi bırakmanın gerekçesi değildir. Sartre'ın insanın özgürlüğe mahkûm olduğunu söylemesi burada ağır bir hatırlatma: seçmemek de bir seçimdir. Beauvoir ise özgürlüğün başkalarının özgürlüğüne bağlı olduğunu ekler; yani bireysel yargı ortak bir dünyada anlam kazanır. Demek ki sorun hangi topluluğa ait olduğum değil, ait olduğum şeyi her gün yeniden seçip seçmediğim. Benim tezim şu: hazır bir görüş sorumluluğu azaltmaz, yalnızca görünmez kılar. Yargıyı bir kez benimseyip sınamayı bırakınca, sonuçlarıyla yüzleşmek zorunda kalmazsın. Aidiyet ile özgürlük kendiliğinden çelişmez; çelişki, aidiyetin sorgulanmadan sürdürülmesinde başlar.