Ön varsayımlar makalenin sonucunu argüman başlamadan belirler

Bir makalenin ilk sayfasında şöyle bir cümle olduğunu düşünelim: “Hayvanların acı çekebildiği açıktır, o hâlde onlara zarar vermek yanlıştır.” İlk kısım gerekçelendirilmeden geçilmiş, ikinci kısım ise bu geçişin üstüne kurulmuş. Makalenin geri kalanı, okur bu cümleye itiraz etmeden ilerledikçe kendi sonucunu bu sessiz kabulden alır. Bu tür önermelerin, yani ön varsayımların, bir argümanın en az incelenen ama en çok yük taşıyan parçası olduğunu düşünüyorum.

Bunu yalnızca yazarın dürüstlük sorunu olarak görmek yetersiz kalır. Ön varsayım bazen gerçekten yerleşik bir bilgidir ve her seferinde yeniden savunulmasına gerek yoktur. Ama aynı cümle, yerleşik bilgi ile tartışmalı bir görüşü, okurun itiraz etmesini zorlaştıran bir dille birbirine karıştırabilir. Burada iyi bir ölçüt, önermenin kaldırıldığında sonucun ne kadar çöktüğüne bakmaktır. Sonuç yalnızca o cümleye bağlıysa, o cümle gerekçesiz kabul edilmemelidir.

Karşı görüş de ciddiye alınmalı. Bazı metodolojistler her makalenin ön kabullerini tek tek listelemenin bir sınır olmadığını, her argümanın bir yerden başlaması gerektiğini ve bu başlangıç noktalarının ortak bir bağlamla kabul edildiğini savunur. Bu görüş haklıdır, çünkü hiçbir metin her şeyi baştan kanıtlamaz. Fakat bu, ön varsayımların görünür kılınmasını gereksiz kılmaz; yalnızca neyin görünür kılınacağına dair ölçütü değiştirir. John Rawls'un “ilk durum” kurgusu, adalet tartışmasında böyle bir başlangıç koşulunun açık bir örneğidir. Onu kabul edip etmemek ayrı bir tartışma, ama kurgunun neyi varsaydığını görmek tartışmanın ön koşuludur.

Makalede ön varsayımı okumanın yolu, yazarın hangi cümleleri kanıtlamadan geçtiğine, hangi geçişleri “elbette” gibi ifadelerle hafiflettiğine ve sonucun hangi öncüle en çok bağlı olduğuna bakmaktır. Bu bakış açısıyla çoğu zaman tartışmanın asıl yeri sonuç bölümü değil, ilk paragraftır. Makalelerin başlangıç cümlelerini, sonuç cümlelerinden daha dikkatle okumak gerektiğini düşünüyorum.