Mahalle Kimliği Kentsel Sınıf Ayrımını Gizleyebilir mi?

Bir mahalleden söz edildiğinde çoğu zaman önce sıcaklık duyulur: esnaf tanıdık, kapılar açık, çocuklar sokakta oynar. Ama aynı tanıdıklık, kimin 'bizden' sayıldığını da sessizce belirliyor. Merak ettiğim şu: mahalle kimliği sınıf farklarını görünmez kılan bir dil olarak mı işliyor, yoksa sınıfın kendisi değil yalnızca gündelik alışkanlıkların bir sonucu mu? Bu soruya iki farklı açıdan bakılabilir. Birinci okumaya göre kimlik ortak yaşam pratiklerinden doğar; kimin tüketim, eğlence ya da sokakta vakit geçirme biçimlerini paylaştığı ortaya çıkar ve bu paylaşım kendiliğinden sınıfsal bir sınır oluşturur. İkinci okumaya göre ise bu pratikler baştan sınıfla biçimlenmiştir; komşuluk dediğimiz şey, benzer konumdaki hanelerin kendilerini doğal bir topluluk gibi görmesidir. Bence birinci okuma eksik kalıyor, çünkü burada sınıf bir etiket değil, hangi alışkanlığın 'normal' sayılacağını belirleyen bir ölçüt. Bu yüzden mahalle sıcaklığını inkâr etmeden, o sıcaklığın kimleri dışarıda bıraktığına bakmak gerekir; aidiyet dili sınıfı çoğu zaman bir aile benzerliği gibi gösterdiğinde, asıl mesele sınırın kendisini doğal sanmamızdır.