Toplu Taşımanın Kesildiği Saatte Mahalle Kentle Bağını Yitirir

Gece on bir sularında son otobüs kalktıktan sonra bazı mahallelerin kente bağı fiilen gevşiyor. Bu yalnızca erken kapanan dükkânlar ya da geç vardiya meselesi değil, kimin şehirde gece yapabildiğini ve kimin evinde kalmak zorunda olduğunu belirleyen bir düzen. Sabah yedide işe yetişmesi gereken bir temizlik işçisiyle kampüste geç saate kadar kalan bir öğrenci aynı sokakta yaşasa bile şehirle kurdukları ilişki farklı. Bana göre mahalle kimliği, dışarıya çıkamayanların ortak kaderi olarak şekilleniyor. Karşı görüş, mahalle dayanışmasının ulaşım zayıflığında bile güçlenebileceğini ve bunun bir kopuş değil yaşam biçimi olduğunu savunuyor; bu iddia ciddiye alınmalı. Yine de kimlik tartışmasından önce erişimin sınıfsal dağılımına bakmak gerektiğini düşünüyorum.