Seçimi ekrana taşımayan film, vicdanı kendi denetimimize geri verir

Kararın ekrana hiç gelmediği bir film sonu, seyirciyi tuhaf bir boşlukta bırakır. Ne yapılacağı gösterilmez, yalnızca birinin bir şey seçmesi gerektiği kalır. Bana göre bu sessizlik, bize bağlı olan tek şeyi bize geri verir: karşısında neye baktığımız ve nasıl hüküm verdiğimiz. Kahramanın seçimi onun denetiminde, bizimki bizim. Karşı görüş ciddidir: seyirci kendi olmayan bir yükle baş başa bırakılabilir ve bu, filmin sınavı haksız kurduğu anlamına gelebilir. Yine de yönetmen kararı göstermeyerek yargıyı susturmuyor, bize teslim ediyor.