Pencere Manzarayı Değil, İçerideki Bakışı Kurar

Pencere çerçevesini dışarıyı daraltan bir engel gibi görmek kolay ama bence işin yarısını kaçırıyor. Çerçeve manzarayı bir kadraja alır ve onu bakanın önüne 'bakılacak şey' olarak koyar. Edward Hopper'ın Sabah Güneşi tablosunda pencere kenarında oturan kadın dışarıyı izliyor gibi görünse de asıl gördüğümüz şehir değil, odanın kendi sessizliği. Yani çerçeve görülen şeyi değil, görenin nerede durduğunu tanımlar. Mimari de bu yüzden iç mekânın bakış düzenini planlamak zorunda. Karşı görüş, manzaranın değerinin çerçeveden bağımsız olduğunu ve camın yalnızca bir örtü olduğunu savunur. Bu doğru olabilir, ama pencereyi bir bakış noktası olarak okumak mekânın asıl işini görmemize yardım ediyor.