Mitin Tekrarında Güzelliğin Yeni Bir Kaynağı Doğar mı?

Bir mitin sonu herkesçe biliniyorsa dinleyicinin dikkati neye gider? Oidipus'un hikâyesini seyirci zaten biliyor, yine de sahnede kendini kaybediyor. Bana öyle geliyor ki her tekrar, anlatıcının izini biraz daha görünür kılıyor. Eski sürümün tortusu yeni anlatıya yapışıyor ve dinleyici iki anlatıyı birlikte duymaya başlıyor. Bu katman güzelliği azaltmak yerine başka bir haz üretebilir mi, yoksa tanıdıklık sonunda yalnızca yorgunluk mu bırakır? Ben ilkinin daha olası olduğunu düşünüyorum, çünkü değişimi fark etmek de ayrı bir estetik dikkat gerektirir.