Koruma kaydı bir türküyü müzeye taşıdığında yaşayan kullanımını dondurur

Düşünün ki bir köy düğününde çalınan bir türkü, her icracının nefesine göre biraz farklı çıkıyor. Koruma kaydıyla bu ezgiye bir resmi sürüm verildiğinde, sahneye çıkan herkes kendini o kayda göre ölçmeye başlar. Bence koruma yalnızca maddi biçimi, yani notayı ya da kaydı tutar; yaşayan kullanımı ise ancak yanlış yapmaya izin veren bir alan koruyabilir. Karşı görüş haklı bir noktaya dayanıyor: kayıt olmadan birçok ezgi tamamen kaybolur ve kayıt, yeniden yorumun çıkış noktası olabilir. Yine de kaydın ağırlığı zamanla sürümleri tek bir doğruya indirger. Bu yüzden asıl sorun müzeye giren eser değil, müzenin ona tek bir doğru yüz verme alışkanlığı.