Kendi Felsefemizi Savunurken Yanıtımız Hangi Karşı Örneği Dışarıda Bırakır?

Bir felsefi tutumu savunurken en rahat yaptığımız şey, o tutumun en iyi işlediği örnekleri hatırlamaktır. Mesela 'insanlar kendi hayatları hakkında kendileri karar vermeli' ilkesini savunduğumuzda aklımıza hep bilinçli, sağduyulu ve seçimini açıkça gerekçelendirebilen insanlar gelir. Oysa ilkenin asıl sınandığı yer, karar verme kapasitesi zedelenmiş birinin kararının hem kendisine hem çevresine ağır bir bedel yüklediği durumdur. Bu vakada üç geleneğin tepkisi birbirinden ayrılır. Ödev etiği özerkliğe bağlı kalmayı ve kişinin kendi aklına saygıyı öne çıkarabilir; sonuççuluk zararın toplamını hesaba katıp müdahaleyi meşru görebilir; erdem etiği ise bu durumda hangi karakterin, hangi özenle davranacağını sorar. Bence zorlanma noktası, her üç yaklaşımın da ilkeyi koruyabilmek için özerklik kavramına bir koşul eklemek zorunda kalmasıdır. Yani karşı örnek ilkeyi çürütmez gibi görünür, ama ilkenin sınırını bize gösterir. Peki bu karşı örneği gerçekten ciddiye almak, ilkemizi bırakmayı mı gerektirir, yoksa onu hangi koşullarda geçerli saydığımızı daraltmayı mı?