Apartman toplantısı, komşuluğun geriye kalan kamusal sahnesi mi?

Apartman toplantılarında hep aynı beş altı kişi konuşuyor, geri kalanlar kararları sessizce kabul ediyor gibi görünüyor. Kentte komşular birbirinin adını bilmezken bu toplantının hâlâ ortak kararların alındığı yer olması bana ilginç geliyor. Merak ettiğim şu: katılımın az olması kararın meşruiyetini zayıflatır mı, yoksa sessizliği rıza saymak yalnızca kolaylık mı?

Bence asıl dikkat çekici olan, toplantının kararlardan çok kimin odada olduğuna dair bir sahne olması. Ortak gider ya da otopark tartışması komşuluk bağını güçlendirmiyor gibi görünse de aynı kişilerin yönetim kurulunda tekrar tekrar buluşması, kamusal alanın kapandığını değil, yalnızca görünürde açık kaldığını düşündürüyor. Bina belki de tek bir konuda kendini bir arada hissediyor, ama bu birliğin ne kadar kapsayıcı olduğu başka bir soru.