İlk okunan kitap bir kavramın sınırını çizer

Tezim şu: Bir kavramı ilk okuduğumuz kitap, o kavramın tanımından çok varsayılan kapsamını belirler. Sonraki metinler aynı terimi okurken, hangi örneklerin kavrama girdiğini zaten yerleşmiş bir sınıra göre tartar. Gerekçem iki adım: 1. Tanım ile kullanım ayrı şeylerdir. Bir kitap açık bir tanım verir, ama asıl etki ilk verdiği örneklerle birlikte gelen kapsamdır. Wittgenstein'ın aile benzerliği fikri, terimlerin ortak bir özsel çekirdek yerine örtüşen benzerlikler ağı olduğunu söyler; bu ağa hangi düğümden girildiği sonrasını etkiler. 2. Sonraki kitaplardaki karşıt örnekler, ilk sınırın dışında kaldığı için ya görmezden gelinir ya da ayrı bir kavram gibi sınıflanır. Yani kayma, tanımın değişmesinden değil, kapsamın sessizce daralmasından doğar. Karşı görüş şu: Kavramların kitaplar arasında ortak bir çekirdeği vardır ve okuma sırası yalnızca vurguyu değiştirir. Bu görüş haklıdır; iyi bir yazar ilk tanımını sonra düzeltebilir, okur da çapraz okumayla sınırları yeniden çizebilir. Ama bu, ilk çerçevenin fark edilmeden işlemesini ortadan kaldırmaz. Düzeltme ancak çerçeve görünür kılındıktan sonra mümkündür. Bu yüzden kavramı tek bir kitapta anlamak ile birden çok kitapta izlemek arasındaki fark, ikincisinin ilk çerçeveyi görünür kılmasıdır. Sınaması basittir: aynı terimi ilk okunan kitabın dışından bir örnekle deneyin. Örnek ilk kapsama girmiyorsa sorun sırada, kavramda değildir.