Erich Fromm

Erich Fromm, (23 Mart 1900, Frankfurt - 18 Mart 1980), Musevi kökenli Almanya doğumlu Amerikalı ünlü bir psikanalist, sosyolog ve Filozoftur. Ruh bilimine Marksist-Sosyalist ve insancıl yaklaşımın en önemli temsilcilerindendir. Frankfurt Okulu ve okulun genel yaklaşım biçimi olan eleştirel teori için yaptığı katkılar ile de tanınmaktadır.

Heidelberg ve Münih Üniversiteleri'nde toplum bilim ve psikanaliz eğitimleri gördü. 1922 yılında Heidelberg Üniversitesi'nde doktora öğrenimini tamamladı. Münih'te ruh hekimliği ve ruh bilim üzerine ek incelemeler yaptıktan sonra, Berlin Psikanaliz Enstitüsü'nde eğitim gördü ve 1931 yılında mezun oldu.

30'lu yılların başlarında Almanya'da Nazi hareketinin güçlemesi nedeni ile İsviçre'nin Cenevre şehrine yerleşti. 1933 yılında Chicago Ruh çözümleme Enstitüsü'nden aldığı davet üzerine Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti. 1934 yılında , 1938'e kadar kadrosunda bir uzman olarak görev aldığı Frankfurt Toplumsal Araştırma Enstitüsü ile birlikte New York'a taşındı. Özel çalışmalarını sürdürdü ve Columbia Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olarak çalıştı.

1946 yılında William Alonson White Ruh Hekimliği , Ruh Çözümleme ve Ruh Bilim Enstitüsü'nün kurucuları arasında yer aldı. Yale Üniversitesi , New York Üniversitesi Bennington Koleji , Michigan Eyalet Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olarak çalıştı.

1949 yılında Meksika Ulusal Özerk Üniversitesi'nden gelen bir profesörlük önerisini kabul etti ve tıp fakültesi lisansüstü bölümünde ruh çözümleme şubesini kurdu , 1965 yılında emekli olana kadar orada çalıştı.

Emeklilik yıllarını geçirdiği 1980 yılında İsviçre'de öldü.

Marksist ve sosyalist , insancıl dünya görüşünü benimseyen Fromm, batı kapitalizmi ve SSCB komünizmini reddetmiştir.

Biyofili hipotezine olan katkıları, evrimsel psikoloji konusundaki araştırmalara temel sağlamıştır.

'özgürlükten kaçış'ın mucidi
ve sevginin -yeni ya da yeni bir- sevginin ve sevgi-sevme çeşidininin de tanıtıcısı ve mucidi

Sevme Sanatı başlığı kendi içinde bir estetik iddia taşıyor: sevginin öğrenilebilen, dikkat ve emek isteyen bir zanaat olduğunu. Bunu bir fügün karşısında görmek kolay. İlk dinlemede kulak yalnızca sesleri ayırır; birkaç kez dinledikçe konunun geri dönüşlerini, karşı sesin nasıl bir yerden çıkıp başka yere gittiğini fark etmeye başlarsın. Bu fark kendiliğinden gelmez, dikkatin yavaş yavaş biçim kazanmasıyla gelir. Fromm'un sevgiyi bu anlamda bir sanat gibi kurması, olgunluk sevgisi ile sevgi-sevme ayrımına yeni bir ağırlık veriyor: sevme yeteneği eksik olsa bile, karşıdakine verilen dikkat bir pratikle derinleşebilir. Ama burada bir gerilim var. Sanat deneyimi çoğunlukla eserin bize gelmesiyle başlar; sevgi ise karşıdaki insana gitmeyi gerektirir. Bir tablo beklemeyi kabul eder, bir insan her zaman kabul etmez. Sevme sanatının estetik modelle örtüşmediği yer de burada, karşılığın ve zamanın doğasında düğümleniyor. Sevgi çözümlemesi bu farkı kendi içinde taşıyabilir mi, yoksa sevginin estetik bir model üzerinden okunması onu baştan başka bir şeye mi çevirir? Ben ikinci ihtimalin daha ağır bastığını düşünüyorum.