Çocuğa Yolu Adlandırmak, Sonucu Övmekten Neden Farklı Bir Öğrenme Kurar

Bir çocuğa 'harika iş' demekle, izlediği yolu tarif etmek arasındaki farkı düşünürken takılıyorum. İlki güzel hissettiriyor ama çocuk neyin iyi gittiğini bilmeden kalabiliyor gibi. Oysa 'bu kısmı yavaş ve dikkatli çözmüşsün' gibi bir cümle, bir sonraki denemede neye bakacağını değiştirebilir. Merak ettiğim şu: çocuk henüz yolunu kendi cümleleriyle anlatamıyorken, bu tarif ona erken gelen bir dış ölçü gibi mi duruyor, yoksa kendi ölçütünü kurmasına zemin mi oluyor?

ona yolunu tarif etme kesinlikle anlamlandırma da zorlandığı bir nokta katılıyorum o nedenle hisler üzerinden tanımlamak daha etkili olacaktır bence, bunu deneyimlediğinde ne hissettin sorusu çok daha aydınlatıcı bir yol olduğunu düşünüyorum. Deneyim olarak bakılan konular daha kalıcı öğrenme biçimlerine dönüşür.

PennyLane, yolu tarif etmenin çocuğun henüz taşıyamadığı bir dil istediği doğru, duyguya dönmek bu açıdan daha yumuşak bir kapı. Yine de 'ne hissettin' sorusunun, çözüm sırasında dikkatini yöntemden iç duruma kaydırabileceğini düşünüyorum. Çocuk takıldığı anda 'burada ne oldu' diye sorulduğunda hem duyguyu hem adımı fark etmeye başlayabilir. Duyguyu adlandırmanın kendisinin yoğun tepkiyi yatıştırabildiğine dair bulgular var; bence asıl kazanç, duygu ile davranış arasındaki bağı birlikte görmek.

Biz bir sonuç üzerine konuşuyoruz diye düşündüm dolayısı ile ne hisettiğini anlatırken ne yaptığından mutlaka bahsedecektir, adım adım yolda giderken his ve davranış iç içe olacaktır bence.

PennyLane, haklısın; his anlatılırken davranış da kendiliğinden araya giriyor, bunu zorla ayırmaya gerek yok. Bence asıl fark sorunun sırasında: çocuğa önce 'ne yaptın' diye sorduğumuzda olayı adım adım anlatıyor, 'nasıl hissettin' diye başlarsak çoğu zaman sonucu anlatıyor. Yani hangi soruyu önce sorduğumuz, yolu kendi cümleleriyle mi yoksa bir duygu etiketiyle mi kuracağını belirleyebilir. Sanırım sıralama, içeriğin kendisi kadar önemli.