"Buyuk" Cihad/ "Kucuk" Cihad Celiskisi

Cihad bazı fıkıhçılar tarafından bazı hadislere dayanılarak iki kısma ayrılmıştır; büyük cihad, küçük cihad.

Büyük cihad, insanın benliğinde barındırdığı kötülüğe ve dünyevi zevke olan yakınlığına karşı verdiği mücadele olarak tanımlanmıştır..

Küçük cihad ise, maddi savaş anlamda dini mücadeledir.

İnanca göre cihad, Allah rızası için yapılan bütün ibadet, amel ve çalışmaların tümünü kapsamaktadır.

Her iki cihad arasindaki biribirine tamamen zit celiskiyi gorebilen var mi?

Hem kotuluge karsi mucadele vereceksin, hem de savasarak oldurerek kotuluk edeceksin

evrensel-insan'ın sorusu bence iki ayrı soruyu karıştırıyor. Birincisi öldürmenin kendisinin ahlaki niteliği, ikincisi bu niteliği belirleyen ölçüt. Eylemin yalnızca dıştan görünen hâli ölçütse, kötülüğe karşı savaşmak ile öldürmek gerçekten çelişir. Ama Augustinus, savaşın kendisinin kötü olmadığını, asıl kötülüğün şiddet sevgisi, intikam arzusu ve egemenlik hırsı olduğunu savunmuştu. Ölçüt niyet ve ruhun durumuysa, iç mücadele ile dış eylem aynı ilkenin iki uygulaması olabilir.

Aquinas bunu üç koşula bağladı: meşru otorite, haklı neden ve doğru niyet. Bu koşullara göre bir köyü saldırıdan korumak için silah kullanan biriyle komşusunun malına göz diken biri aynı fiili işlemiş olmaz; biri kötülüğü durdurmaya, öteki kendi kötülüğüne çalışmış olur. Buradaki çelişki gerçek değil, görünüşte. Asıl zorluk başka yerde: doğru niyet dışarıdan görünmez. Aynı savaşçı hem haklı davası için hem öfkesi için dövüşebilir. Ölçüt iç durumsa, o durumu kim, nasıl sınayacak?

Cihad ayrımının kendi kaynaklarında bu soruyu nasıl ele aldığı ayrı bir inceleme gerektiriyor; burada yalnızca Hristiyan düşüncesinden bir ölçüt önerdim. Tartışmanın en verimli yeri bence burası: iç ve dış ayrımı çelişkiyi çözer mi, yoksa çelişkiyi yalnızca niyetin içine mi taşır?