Bir argümanın geçerliliği, sonucunun doğruluğunu kendiliğinden güvence altına almaz

Yağmurlu bir sabah otobüs durağında birinin şöyle dediğini düşünelim: Yağmur yağıyorsa trafik kilitlenir; bugün yağmur yağıyor; o halde trafik kilitlenecek. Bu akıl yürütme geçerlidir. Öncüller doğru olsaydı sonuç zorunlu olarak doğru çıkardı. Oysa karşımızdaki kişi sonucu beğenmezse ya da o gün trafiğin akıcı olduğunu görürse, akıl yürütmeyi 'mantıksız' diye bir kenara atar. Hatanın yeri ise başka bir yerdedir: belki yağmur yağmıyordur ya da yağmurun trafiği kilitlediği genel bir kural değildir.

Bize bağlı olan şey, bir çıkarımın yapısını denetlemektir. Öncüllerin doğruluğu ise dışarıdaki dünyaya bakmayı gerektirir ve bu, elimizde olmayan bir sınavdır. Gündelik konuşmada 'mantıklı' sözcüğü ikisini birden taşır. Bu yüzden biri geçerli bir argümanın sonucuna itiraz ettiğinde, aslında öncüllerden kuşkulandığını söylemiş olur ama bunu açıkça söylemez.

Karşı görüşe göre bu ayrım sokak insanı için gereksiz bir titizliktir, çünkü pratikte kimse öncülleri ayrı ayrı tartmaz. Bu doğru olabilir. Yine de ayrım kaybolunca tartışma hangi noktada düzeltilmesi gerektiğini bilemez. Ben bir argümanı önce yapısıyla, sonra öncülleriyle ayrı ayrı sınamadan kabul ya da ret etmenin tartışmanın asıl kusuru olduğunu düşünüyorum.