Ölüm Anında Hikâye Yarım Kalmaz, Yalnızca Başkasının Eline Geçer

Bir yazar son bölümü yazmadan ölse ve yayıncısı romanı bitirip yayımlasa, ortaya çıkan kitap kimin olur?

MacIntyre, bir insan hayatının anlatı biçiminde kavranabilecek bir bütünlüğü olduğunu savunur; hayat başı ve sonu olan bir arayış gibi okunabilir. Ricoeur ise kimliği anlatıyla kurar: kişi kendi öyküsünü anlatarak kim olduğunu belirler. İkisini yan yana koyunca ilginç bir sonuç çıkıyor. Ölüm anlatıyı kesmekle kalmıyor, anlatıcıyı da değiştiriyor.

Bana göre hikâyenin son sözünü sahibi artık söyleyemez, ama onun adına konuşan kişi de bir ölçüde kendi kimliğini o hikâyeye katmış olur. Bütünlük, ölenden çok geride kalanların seçtiği yoruma bağlı hâle gelir. Bu, her yorumun meşru olduğu anlamına gelmiyor; sadık bir yeniden yazım ile sahiplenilmiş bir uydurma arasındaki fark tam da burada başlıyor.

Peki ya ölen kişi açıkça bir son istemişse, o istek hâlâ hikâyenin bir parçası mıdır, yoksa artık yalnızca geride kalanların elindeki bir malzeme mi?