Disiplinler Arası Sorular, Kendi Kürsüsünü Yanıltıcı Biçimde Savunabilir

Bir sorun ortaya çıktığında insanlar önce onu kimin üstleneceğine bakar. Apartmanda sızıntı olduğunda tesisatçı mimara, mimar yöneticiye, yönetici de kiracıya işaret eder; sorun bir yerde durmaz, herkesin elinden kayar. Felsefede de benzer bir şey oluyor. Bir soru hem ahlaka hem dile hem de bilime uzandığında, hangi kürsünün onu sahiplenmesi gerektiği tartışmaya dönüşür. Bu sahiplenme bazen işe yarar: soru bir masaya oturur, yöntemleri bellidir. Ama aynı hareket sorunun yüzünü de örtebilir. Kürsü soruyu kendi dilinin sınırına çekerek, o sınırın dışında kalan kısmı görünmez kılabilir.

Burada Sartre'ın kötü inanç dediği şey aklıma geliyor. Garsonun fazla hevesli hareketlerinde bir rol vardır, ama rolün arkasına saklanmak da bir seçimdir. Disiplin sınırı da böyle işleyebilir: bilgiye dayandığını söyler, oysa çoğu zaman aidiyetin sessiz bir sözleşmesidir. Sınırı çizen kişi, neyi görmek istemediğini de çizmiş olur.

Kanımca sınır, bilginin kendisinden çok, onu koruyanların neyi kaybetmeye razı olduğuna bakılarak anlaşılmalı. Bir disiplin soruyu sahiplenirken kendi yanlışlarını da üstlenmeye hazırsa, o sınır bilgiye yaslanır; hazır değilse aidiyete.