Açık Hava Yerleşiminde Heykel, Figürünü Mekânın Ritmine Bağlar

Bir parkta bir heykelin etrafında yavaşlayan insanları düşünün: kimi fotoğraf için yer arar, kimi yoldan geçerken göz ucuyla bakar, kimi de dolanmaya başlar. Bu hareketlerin hepsi heykelin okunuşunu biraz değiştirir. Henry Moore'un açık hava figürlerinde bunu çok net görürüz; uzanan figür, yolun kıvrımına ve gölgenin uzunluğuna göre başka bir yapıya bürünür. Bana kalırsa eserin anlamı bloğun içinde hazır durmuyor, meydanın yürüyüş akışıyla birlikte her seferinde yeniden kuruluyor. Yani yerleşim, heykelin dışına eklenmiş bir çerçeve değil, deneyimin kendisinin parçası.