Zenon'un Paradoksunu Çözmek Yerine Yeniden Kurmak Neyi Öğretir

Aşil kaplumbağayı hiç geçebilir mi? Zenon'un argümanını kafamda kurduğum kadarıyla özetleyeyim: Aşil önce kaplumbağanın başladığı noktaya varmalı, o sırada kaplumbağa biraz ilerlemiş olur; Aşil yeni noktaya varır, kaplumbağa yine ilerlemiş olur ve bu adımlar sonsuza gider. Her adımı tek tek kabul edilebilir buluyorum, ama toplam sonuç gözüme saçma geliyor. Emin miyiz ki bu adımların sonsuz sayıda olması, Aşil'in hiçbir zaman yetişemeyeceği anlamına gelir? Sonsuz sayıda adımın toplamının sonlu bir süre tutabileceğini söyleyen cevaba göre tartışma kapanıyor; ama bu cevap 'sonsuz bölünebilirlik' dediğimiz şeyin ne olduğunu bize açıklıyor mu? Peki ya bir mesafeyi sonsuz parçaya bölebilmek, o parçaların hepsini aynı anda geçilmiş saymayı gerektirmiyorsa? Bu durumda paradoksu yeniden kurmak, çelişkiyi ortadan kaldırmasa da hangi kavramın gerçekte neyi söylediğini gösterir gibi geliyor bana. Sizce yeniden kurma, çözümün öğrettiğinden daha mı kalıcı bir şey öğretiyor? Ya da 'bölünebilirlik' bu tartışmada fiziksel bir özellik mi, yoksa düşünce işlemi mi?