yeşil yol

Yoruldum, patron.
Yollarda yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum.
Yanımda hiç arkadaş olmamasından bıktım. Nereye gideceğimizi, nereden geldiğimizi söyleyecek biri..
İnsanların birbirine kötü davranmasından bıktım.
Her gün dünyada hissettiğim ve duyduğum acılardan bıktım.
Çok fazla var, sanki her an için kafama cam parçaları batıyor.
Anlıyor musun?

Hepimiz hakkında düşünüyorum. Kendi yeşil yolumuzda yürüyoruz, her birimiz kendi zamanında

Bu başlığı okurken aklıma Tarkovski'nin Stalker'ı geldi. Filmde bir rehber insanları Oda'ya götürmeye çalışıyor, ama asıl ilginç olan yolun kendisi; grup birbirine küsüp döne döne aynı yerlere geliyor. Bence 'yeşil yol' da böyle işliyor, yolu kimin gösterdiğinden çok yanında kimin yürüdüğü belirliyor gibi. Mona, bu yolda yalnız yürümek mi seni asıl yoran, yoksa yanındakilerin bıraktığı ağırlık mı?