Hatırlama, Kayıt Değil Yeniden Kurulan Bir Anlatıdır

Aile yemeklerinde aynı geçmiş olay anlatılır ve her anlatan kendi sürümünde gayet samimidir. Biri olayın saatini, diğeri kimin ne dediğini, bir başkası havayı hatırlar. Bu farklılıklar çoğu zaman bir yalan değil, hatırlamanın doğası hakkında bir ipucu gibi duruyor. Bellek kameraya benzetilir: bir kez kaydedilir, sonra oynatılır. Oysa Bartlett'in şema kavramı, geri çağırmanın mevcut bilgilerimiz ve beklentilerimizle yeniden kurulduğunu gösteriyor; her hatırlama, bir önceki hatırlamanın üstüne biraz daha yazılmış oluyor. Bu beni düşündürüyor. Bir anıyı her çağırışta biraz yeniden yazıyorsak, kimliğimizin sabit bir zemini dediğimiz şey ne kadar sabit? Bence kimlik değişmeyen bir kayıttan çok, tutarlılığı ayakta tutmaya çalışan bir anlatıya benziyor. Bu anlatıyı kimin, neye göre düzelttiği ise ayrı bir soru.