Yapının Estetiği Kullanıcının Yürüyüşünde mi Tamamlanır?

Poissy'deki Villa Savoye'ye girdiğinizde ilk adım rampaya düşüyor ve bina sizi bir dolaşımın içine çekiyor. Le Corbusier bunu mimari yürüyüş diye adlandırmıştı. Fotoğraftan bakınca cephe kendi başına yetiyor gibi görünüyor, ama o rampada ilerlerken güzelliğin önemli bir kısmı açılan manzaralarda ve adımların ritminde toplanıyor. Bunu düşününce merak ediyorum: bir binanın güzelliği, içinde dolaşanların deneyiminden gerçekten ayrı düşünülebilir mi, yoksa bu ayrım yalnızca fotoğrafın bize kazandırdığı bir alışkanlık mı? Ben cephenin tek başına bitmiş bir hüküm vermediğini, yürüyüşün ancak onu tamamladığını düşünüyorum.