Yanıtsız Kalan Duada Sessizliği Okumak

Bir kapıyı çaldıktan sonra içeriden ses gelmediğinde çoğumuz sessizliğe hemen bir anlam yükleriz: evde değildir, duymadı ya da istemedi. Peki bu tepki sessizliğin kendisinden mi gelir, yoksa beklentimizin şeklinden mi?

Dua eden biri için durum daha karmaşık görünüyor. Dua ederken ne bekliyordu? Bir ses, bir işaret, bir kolaylık, ya da yalnızca sözünün karşılıksız kalmaması mı? Bu beklentiyi açıkça koymadan sessizliğin yanıt olup olmadığını söylemek mümkün mü?

Bence sessizlik tek başına bir yanıt değil, ama yanıt sayılabilecek şeyin ne olduğunu tanımlamaya zorluyor insanı. Bu tanım yapılınca iki yol ayrılıyor: ya beklentiyi değiştirmek ya da sessizliği bir mesaj olarak okumak. İkisi de kişinin kendi seçimi gibi görünüyor.

Bir karşı örnek düşünelim: aynı sessizliği biri 'Tanrı beni duymadı' diye, bir başkası 'Bu benim sorumlu olduğum bir karar' diye okuyabilir. İkisi de aynı olguya bakıyor. Hangi okuma daha doğru, ve bu doğruluğu neye göre sınarız?