Ümit Edilen Mucize Beklerken Eylemin Askıya Alınması, Kaygıyı Nereye Taşır?

Hastane koridorlarında ya da bir sonucun açıklanmasını bekleyen insanlarda sık görülen bir şey var: yapılacak her şey tükendiğinde eller boşalır ve dua ya da umut, elde kalan tek şey gibi görünür. Bu bekleyişi kötü saymak kolay ama haksız olur, çünkü insan bir sınırın karşısında durduğunu fark ederken kendini başka bir yere bırakmak ister. Kierkegaard'ın Kaygı Kavramı'nda anlattığı baş dönmesi tam burada belirir: özgürlük ne kadar açıksa, kişi o kadar çok şeyi kendi üzerine almak zorunda kalır. Mucizeyi beklemek bu yükü kaldırdığını düşündürür, ama aslında yükü yalnızca üzerinden kaldırmış gibi yapar ve onu başka bir biçime sokar. Sonuç gelmediğinde kişi hem kaybı hem de eylemsizlikte geçen zamanı taşır. Bence umut ile eylemsizlik aynı şey değildir; umut, eyleme rağmen bir şeyin olabileceğini bilmekken, eylemsizlik çoğu zaman kaygıyı susturmanın yoludur. Kaygı belirsizliği kabul etmeyi öğretmez, yalnızca belirsizliğin kendisinden kaçmanın yeni yollarını öğretir.