Öfkeye Yol Veren Hüküm, Denetimimizin Dışında Kalan Bir Olayın Yerine Geçer

Öfkeyi çoğu zaman olaya bağlarız: biri kapıyı çarptı, bize haksızlık etti. Ama Stoacı çizginin söylediği, asıl tetikleyenin olayın kendisi değil, ona verdiğimiz hüküm olduğu. Olay bizim elimizde değil, hüküm ise elimizde. Yani öfke, kendi yargımızın bir sonucu.

Bunu bu kadar kolay kabul etmeden önce bir karşı örnek düşünelim. Bir çocuk yola fırlarken bir arabanın önüne atılmak üzereyken biri ona bağırsa, bu bağırış bir hükümden mi doğmuş olur? Burada hüküm hızlı ve belki doğru. Öfke de yerinde görünüyor. O hâlde öfkeyi yanlış yargıya bağlamak her zaman doğru değil.

Asıl sorum şu: Hüküm ile olay bu kadar iç içeyken, hükmün kendisi denetimimizde mi? Hüküm hızla gelip anında içimize yerleşiyorsa, onu yakalayıp sınamak için hangi ölçüte başvuracağız? Olayın kendisi mi, yoksa ona yüklediğimiz anlam mı önce sınanmalı?