Taş Döşemenin Sesi, Adımın Ritmini Mimarın Kararından Önce Belirler

Dar bir çarşı sokağında taş döşemenin üzerinde yürürken topuğun çıkardığı ses, köşeyi dönmeden mekânın nasıl bir yer olduğunu söyler. Bence bu duyusal bilgi, planda yazılı görsel düzenden önce gelir ve estetik yargının ilk tabakasını kurar. Cassirer'in sembol kuramı, algının zaten anlam taşıyan bir zemin olduğunu hatırlatır; ses ve doku da o zeminin parçasıdır. Karşı görüş, oranların ve bakışı yönlendiren kompozisyonun belirleyici olduğunu savunur ve bunda haklılık payı var. Yine de gözleri kapalı dolaşanın yaşadığı mekânla fotoğrafta bakanın gördüğü mekân arasındaki fark, ritmin görselden bağımsız bir yargı kaynağı olduğunu gösteriyor.