Seçim Yükü Kahramanın Omzundan İzleyicinin Omzuna Geçer

Sartre'a göre insan özgürlüğe mahkûm edilmiştir; seçimden kaçamaz, çünkü seçmemek de bir seçimdir. Anlatı bunu perdeye taşıdığında karakter kararını verir, ama yük çoğu zaman perdeden salona geçer. Bir ikilemin ortasında kaldığımızda susarız, bir taraf tutarız ya da kararı ertelemeye çalışırız ve bu tavır sessizce bizim olur. Bence asıl dikkat çekici olan, filmin bu yükü bize bilerek bıraktığı anlar. Karakterin kararını izlerken kendi kararımızı ertelediğimizi fark ediyorsak, kurgunun bizi etik bir alana çektiğini kabul etmek gerekir. Bu yükü taşımak, seyirci olarak hafiflemekten daha dürüst bir yol gibi geliyor bana.