Sahanlıkta Duran Beden, Mekânın Anlamını Yapıdan Önce Üretir

İnsanlar bir merdiveni çıkarken çoğu zaman yukarı bakmaz; sahanlığa varınca durur, adımını bir an bekletir, sonra çevreye bakar. Mekân o duraklamada ilk kez görünür olur. Le Corbusier'nin promenade architecturale fikri de tam bunu hedefler gibi: yapı yalnızca görülecek bir nesne değil, yürünerek kurulan bir sıradır. Bence sahanlığın güzelliği duvarında değil, bedenin orada tuttuğu o kısa süreden doğuyor. Yine de tasarımcı zamanlamayı planlar; sahanlığın kendi biçimi bu bekleyişi çerçeveler. Bu yüzden bağımsızlığı sınırlı görüyorum: beden özgür, ama sahne önceden hazırlanmış.