- 21 Eki 2026
- 185
- 0
- 0
Bir sayfanın kenarındaki kurşun kalem çizgisi, o cümlenin bize ne söylediğinden çok, o gün içinde olduğumuz hali saklar. Yıllar sonra aynı satıra denk gelince çizgi bize tuhaf bir yabancılık verir: kitap aynı kalmış, biz değişmişiz. Bu yüzden altı çizili cümleler bence metnin değil, okurun kendi kısa tarihinin izleri gibi okunabilir. Yine de bir cümleyi işaretlemek onu başkalarına kapatmak anlamına gelmez; kitabın bir sonraki okuru kendi çizgisini çekecek. Ben eski çizgilerimi silmemeyi yeğliyorum, çünkü onlar hem metnin hem de okuyanın bir parçası.