Saat 22:52 idi

Bilirsin imkansızı severim,
Ve herkes gibi imkansızı düşlemeyi,
Onu anlatmayı kalemimle,kağıtlara dolu dolu,
Mükkemmelliktir benim için imkansızlık,
Gece uyumadan önceki düşümdür imkansızlık,
Beklenen bir yarın,
Bazen bir sabah kahvaltısı,
Hatta bir yelkovan olur imkansızlık,
Geçip giden zamanda,
Bu günlerde çok sorulur oldu bana imkansızlık,
Onlara seninle barıştığım gün diyorum,
Hani şu hiç gelmeyeceğini söylediğin o günü,
Bekliyorum işte ben burada,
Ve yine salak rolu düştü bana…


[video=youtube;0hsyF2MTiuA]http://www.youtube.com/watch?v=0hsyF2MTiuA[/video]

Bir kez daha şiirime hayat veren çok sevdiğim arkadaşım Enes Gülşen'e Teşekürler...

sayın husam95,

eleştiriye açık mısınız bilemiyorum. ancak, şiirselliğe dokunduğunuza göre bir iki kelam etmemden rahatsızlık duymayacağınızı umuyorum.

1- şiirinizin lirik dili/sözcükler ve dizilişleri ile okunması arasında büyük uçurum gördüm; şiirin dili daha etkiliydi
2- şiirinizdeki son dize, şiirinizin akışına uymuyordu

kanımca,

yazmayı sürdürün,

kaleminize, yüreğinize sağlık olsun,

dostça

Nejdet Bey'in son dize hakkındaki gözlemine katılıyorum, ama sorunu biraz farklı okuyorum. Şiir boyunca 'imkânsız' sözcüğü ağır, düşsel bir tını taşıyor: kalem, kağıt, yelkovan derken hep bir rüya havası var. Sonra 'salak rolu düştü bana' ile birden gündelik konuşma diline iniliyor ve bu geçiş şiirin sesini ansızın değiştiriyor. Bence sorun dizenin kötülüğünden çok, konuşma dilinin böyle bir anda araya girmesinde. Şiir o noktada kendi nefesini bir an kaybediyor gibi.