Liberator

EVREN HARABELERİNE ZİYARET

Ölümün hatıraları geliyordu gözümün önüne,
Eskiler canlanmıştı bastırdığım tüm karanlığımla birlikte.
Işıktan kopmak mı? Hem de eskisi gibi,
Yok oluşlara dönmek mi? Acılarımda hissettiğim gibi,
Kâbuslarımı yazmak mı? Şimdi daha güçlüyken…

Büyülü, ulaşılmaz vaatler kaplasın tüm ruhumu.
Razıyım size geri dönüşlere, sıkıldım, eski hayatımı istiyorum,
O puslu düşlerimi, bitmez tükenmez parçalanışlarımı...

Yarattığım pusula hep karanlık yanımı gösterir oldu.
Bir anlıkta olsa uçmak istiyorum sislerden obruğuma,
Kulemden düşmek istiyorum, feragat ediyorum tüm bilgeliğimden.

Saf olmayan mutluluğu arayışta bana rehber gelirse eğer,
Bilgilerimi adayacağım onun gözlerindeki yolculuğa
Ve atladığımda kulemden, sınırladığım evrene gideceğim.
Kızgın seslerdeki şüpheli alçalmaları hatırlayacağım, yaşayacağım.
Duygularımın artıklarını birleştirip yeniden doğacağım karanlığa
Ve tekrar söyleyeceğim arıttığım şarkımı.
Ardından sessizce teslim edeceğim ruhumu Şüphe'ye,
Mehtaplarda salınacağım ve izleyeceğim gecelerde.



YANSIMAYAN KATLİAM

Uçuyorum nedense gökyüzünün gözlerine,
Bilmiyorum acımın yokluğunu.
Uzaklarda beni seyreden bir kaç altın demet var,
Yine de bu yetmiyor özgür olmam için.
Ateşler alıyor merhametimi, bırakmıyor tevazudan eser.
Bir canavar yaratıyor doğa.

Tanrı'nın terk ettiği diyarlardan birindeyim artık.
Bitiyor gücüm ve ulaşıyorum gökyüzünün gözlerine.
Son bir konuşma geçiyor terk edilmiş duygularımda,
Bir son veriyorum bu görüye.
Kanların yıkadığı bir evren yaratıyorum
Ve Tanrı kör oluyor.



DÜŞSEL HUZUR YAZITLARI

Geceyi aydınlatan küçük bir sokak lambası
Topluyor kendinde aşıkların armonisini
Sürdürüyor acıyı ne azaltıyor ne de çoğaltıyor
Düşlerin sesinde sonlanıyor ilk parıltısı...

Karanlıklaştığında o kıvrımlı boş orman,
Bir masal, bir müzik, bir ateş istiyor.
Beyaz yağmur düşlere huzur dağıtırken,
Umut verici ışığın çoşkusuna kapılıyor.

Ve hayallerin ötesi açığa çıkmadan,
Gizliyor bütün gümüşi nymphleri
En derin rüyalara, esinsel yaratılmış dünyalara.
''Sonsuza kadar orada kalması dileğiyle...''

Liberator, Yansımayan Katliam'daki Tanrı'nın kör olduğu dize bende uzun süre kaldı. Gökyüzünün gözlerine uçan bir konuşmacının bir de Tanrı'yı gözsüz bırakması, bakanla bakılanın yer değiştirmesi gibi geldi. Körlük burada bir ceza değil, bir çöküş gibi duruyor. Tanrı'nın gitmesi değil, görememesi. Bu ayrım şiirin karanlığını biraz daha ağırlaştırıyor bence, çünkü geriye ne bakan ne de bakılan kalıyor.