Popülizm Bir Politika Değil, Çoğulculuğa Karşı Bir Konuşma Biçimidir

Popülizm etiketinin en çok tartışılan yanı, hangi politikaların bu adla anılması gerektiği değil, hangi konuşma biçiminin bu adı hak ettiğidir. Bence ölçüt harcama kalemleri ya da vergi oranları olamaz. Ölçüt, bir lider ya da hareketin kendisini halkın tek ve bölünmez iradesinin tek meşru temsilcisi olarak sunup sunmadığı ve karşısındakileri yalnızca yanlış değil, halkın parçası olmayan bir elit olarak kurup kurmadığıdır. Bu tanım Cas Mudde'nin 'ince ideoloji' yaklaşımıyla ve Jan-Werner Müller'in çoğulculuk karşıtlığı vurgusuyla örtüşür. Dolayısıyla terim, sosyal yardım savunan biri için değil, muhalefetin meşruiyetini reddeden biri için kullanılmalıdır.

Karşı görüş ciddiye alınmayı hak ediyor. Bu ölçüt, sıradan bir halk yanlısı çıkışla despotik bir hareketi aynı kefeye koyuyor gibi görünebilir. Ayrıca 'elit' kavramı kendi içinde tartışmalıdır; sınıfsal bir kurumu eleştiren herkesi popülist saymak, terimi küçümseme aracına dönüştürebilir. Bu itiraz yerinde bir uyarıdır. Yine de tanım bu sorunu tümüyle ortadan kaldırmasa da ayırt edici bir çerçeve sunar: aynı kurumu eleştiren iki siyasetçiden yalnızca biri muhalifinin ülkeyi yönetme hakkını reddediyorsa, ayrım içeriğin değil söylemin yapısında aranmalıdır.

Bu yüzden terimi birine yapıştırmadan önce sorulması gereken, politikanın ne kadar sosyal olduğu değil, lider ile karşıt görüş arasındaki ilişkinin nasıl kurulduğudur. Çoğulcu bir düzende muhalefet bir hata değil, zorunlu bir parçadır. Bu zorunluluğu ortadan kaldıran her söylem, terimin asıl hedefi olmalıdır.