Oy Vermek Yurttaşlığın Asgarisidir: Katılmamak da Bir Ahlaki Eksikliktir

Bir apartmanın site toplantısını düşünün. Yıllık bütçe konuşulacak, asansörün bakımı tartışılacak, ama salonda yedi kişi var ve on iki daireden kimse yazılı bir itiraz vermiyor. Kimse sandığa girmeyecek, kimse kanunu çiğnemiyor. Yine de bir şey eksik. Bence eksik olan oy değil, paylaşılan işe emek vermemek; bu da bir ihmaldir.

Yurttaşlığı oy vermeye indirgemek, yurttaşlığı bir müşteri ilişkisine çevirmek demektir: hizmeti seçersin, sonra izlersin. Aristoteles insanın doğası gereği siyasal bir varlık olduğunu söyler ve yurttaşı yönetime katılma ve yönetilme ile tanımlar. Erdem etiği açısından bu, katılımı bir karakter meselesi yapar. Kamusal dünyaya ilgi göstermek, adil olmak gibi bir erdemdir; yasa bunu zorlayamaz ama yokluğunu ahlaki bir ayıp olarak görebilir.

Karşı görüş güçlüdür. Liberal bakış, siyasete katılmamanın da bir özgürlük olduğunu, toplumun bireyden yurttaşlık performansı istemesinin baskıya dönüşebileceğini hatırlatır. Bu kaygı haklıdır. Ama bu itiraz, katılımın ahlaki bir kaynağı olduğunu inkâr etmez; yalnızca bunu cezalandırmanın yanlış olacağını gösterir.

Asıl iddiam şu: Rawls'un adil oyun ilkesi, ortak bir düzenden yararlanan kişinin o düzenin yükünü de paylaşması gerektiğini söyler. Yararlanıp katkı vermemek, sonuçta başkalarının emeğine bedavaya ortak olmaktır. Bu bir yasal yükümlülük olmasa da ahlaki bir eksikliktir.