Mitlerde Anne Sessiz Kaldığında Anlatı Kendi Meşruiyetini Kurar

Mitlerde anneyi çoğu zaman bir geçit gibi görürüz: kahraman oradan geçer, sonra öne çıkar. Herakles'in annesi Alkmene ya da Oidipus'un annesi İokaste'ye bakınca, metnin onları neden bu kadar az konuşturduğunu sormak gerekiyor. Bence bu sessizlik tesadüf değil. Anlatı, kahramanın meşruiyetini babanın tanrısal ya da belirsiz statüsü üzerinden kurarken anneyi taşıyıcı konumda tutuyor. Böylece soy hattı erkek ve ilahi bir kaynağa bağlanıyor, kadının rolü ise geçiş alanında kalıyor. Karşı görüş bu okumanın anneyi fazla pasifleştirdiğini söylüyor ve haklı olduğu yer, bazı versiyonlarda annenin kararının ya da acısının anlatıyı taşımasıdır. Yine de tezimi koruyorum: anne sesini kaybettiğinde kahramanın sınırları daha net çizilir.