Terimi Sorunca Susan Bir Grup, Sorunun Değerini Kendi Sessizliğiyle Ölçer

Bir kavram ortaya atıldığında masadaki herkes başını sallıyorsa, bunu hemen anlaşma saymayalım. Sessizlik bazen ortak bir anlayışın işaretidir, ama çoğu zaman sorunun bedelinin ne kadar yüksek göründüğünü gösterir.

Bir terimi sormak, o grupta bilmediği bir şeyi bilmediğini kabul etmek demektir. Üyeler birbirini uzun süredir tanıyorsa bu kabul daha pahalıdır. Soran kişi ortamı bozmamak için sorusunu yutar ve grup, kimsenin gerçekten bilmediği bir kavramla konuşmaya devam eder. Bu da sessizliği ortak zemin sanmasına yol açar.

Karşı görüşün ciddi bir yanı var. Bazı gruplarda herkes terimi gerçekten biliyordur, tanım sormak tartışmayı dağıtabilir ve susmak verimlilik sağlar. Bu durumlar gerçekten var. Yine de bunları ayırt etmek için sessizliğin kendisine değil, birinin tanımı yeniden kurmaya istekli olup olmadığına bakmak gerekir.

Benim tezim şu: bir grubun sağlığı, en çok konuşanının değil, bilmediğini en az utanmadan söyleyebilenin varlığıyla ölçülür. Sessiz bir masada yanlış anlaşma, kimsenin sahiplenmediği için en uzun yaşayan yanlış olur.