Maneviyatın şeytanı grup

Gözlemlerim bir american generali tonton Boston daki evinde barbekü yapıp çocuklarına ve hatta komsununun çocuklarına dağıtıyor bu olumlu yanı iyi bir şeyler yapıyor ama aynı general uçağa binince Iraklı çocukları bombalıyor öldürüyor acaba maneviyat bizim gündelik rollaerimizde ve grup içi rollerimizde neden çöküyor ve insan dışı bir hal alıyor veya dünyayı kurtarmak isteyen solcu bir genç amacı iyi, eşitlik istiyor, maneviyatı kuvvetli bunu herkez için istiyor ama bir örgüte girince terörist olup bir yerlere bomba koyabiliyor veya banka kuyumcu soyabiliyor oysa arkadasının parasını çalmaz peki soruyorum size gruplar insanları ne eyliyor bu sayılanlar haktan reva mı ? Aynı şey siyasetçiler içinde geçerli ....

Bir iş toplantısında yöneticinin verdiği kararı herkes sessizce kabul eder ve kimse bunun doğru olup olmadığını sormaz. Toplantı bitince herkes kendi masasına döner ve sorumluluk kararın sahibinde kalmış gibi hissedilir. Açılışta sorulan general de tam bu durumda. Epiktetos'un rol benzetmesi burada işe yarıyor: bize bir rol verilebilir, ama o rolü nasıl oynadığımız bize bağlıdır. Rol dışarıdan gelir; oyuncunun sorumluluğu ise içeride kalır. Buradan bir ayrım çıkıyor. Grup bize bir rol, bir unvan, bir emir sunar ve bunların hiçbiri bize bağlı değildir. Oysa bu emri neden yerine getirdiğimizi sormak tamamen bize bağlıdır. Generalin evinde çocuklara barbekü dağıtması ile uçakta bombaya basması aynı kişinin iki ayrı rolü değil; ikisinde de aynı yargı tembelliği var. Grup yargıyı kendi yerimize görmeyi kolaylaştırır ve biz bundan hoşlanırız, çünkü yargı yorucudur. Demek ki sorun grubun ahlakı silmesi değil, bizim onu devretmemizdir. Örgüte giren genç için de durum benzer: örgütün ideali ona bir rol verdi, ama o rolün hangi eylemi meşrulaştırmadığını kendisi görebilirdi. Grup ancak bu muhakemeyi kapatmamıza izin verdiğinde gerçekten güçlüdür.