Kutsal Bir Metni Yorumlamanın Sorumluluğu Okura Devredilebilir mi?

İnsanlar anlaşmazlık çıktığında çoğu zaman aynı cümleye sığınır: 'Metin böyle diyor.' Bu cümle ilk bakışta alçakgönüllü görünür, çünkü konuşan kendi adına değil, bir yazının adına konuşuyormuş gibi davranır. Oysa her okuma bir seçimdir ve seçilen okumanın bedelini kimin ödediği sorusu hemen ortaya çıkar. Dinî metinler yazıldıkları andan itibaren yüzlerce farklı yoruma açık hale gelir. Bu açıklığın içinde iki ayrı yük var gibi: biri kurumların, öteki okuyanın omzunda. Kurum yorumunu bir otorite adına ilan ettiğinde sorumluluğun bir kısmını üzerine alır; ama bu üstlenme bireye 'ben yalnızca uydum' diyebileceği bir rahatlık da verir. Okur ise kurumsal yorumu kabul ettiğinde bu kabulün kendi tercihi olduğunu unutabilir. Bence sorumluluk devredilemez, yalnızca gizlenebilir. Metni bir otoriteye emanet ettiğimizde bile o emaneti taşıyan yine bizizdir. Bu yüzden asıl mesele hangi yorumun doğru olduğundan çok, yorumun kimin adına ve hangi bedelle söylendiği gibi görünüyor. Yorumun sahibi olmak, kimseye bırakılamayacak kadar kişisel bir ağırlıktır.